علی ممتازی ندوشنی (فاضل یزدی)

این جناب مردی قوی هیکل و سیه چرده و با وجود کبر سن راست قامت بود. صراحتی آمیخته به کمی خشونت در لهجه داشت. در رأی خود پا فشار و در قول خویش استوار بود و در برای خویش و بیگانه در اثبات گفتار خود پایداری مینمود. در تابستان سال1324 شمسی این مرد و جناب شیخ حسین فاضل طهرانی در طهران بودند و هر دو نفرشان در یک اتاق از اتاقهای حظیرةالقدس میزیستند و چون رفت و آمد احباب همیشه در آنجا زیاد میشد، اتاقی که محلّ سکونت این دو فاضل بود غالباً مملو از احباب صاحب ذوق میگشت و قصص و روایات دینی و اخبار و آیات استدلالی و اشعار و امثال ادبی به فارسی و عربی خیلی گفته و خوانده میشد. فاضل یزدی طبع شعر هم داشت و گاهی اشعاری به تخلّص (رونق) می سرود و بر حسب خواهش احباب انشاء مینمود. دفعهئی یکی از غزلهای خواجه را که قبلاً تضمین کرده بود میخواند و دستهئی از احباء هم حاضر بودند و گوش به اشعارش فرا داشته در مواقع معین صوت را به تحسین بلند میکردند. وقتیکه تمام شد فاضل با خنده گفت من حساب مرحبا ها وآفرینهای شما را در دست داشتم. تمامتان وقتی که ابیات خودم را میخواندم ساکت بودید و چون به اشعار حافظ میرسیدم به به میگفتید.پیش خود نگوئید یارو نفهمید. از لهجه فاضل به صعوبت تشخیص داده میشد که این مرد اهل یزد است. بیاناتش از حیث معنی متینو از جهت لفظ خوش عبارت و یکی دیگر از خصایص فاضل این بود که بسیاری از آثار مبارکه را در چندین مجلّد به خطّ خود استنساخ کرده همواره همراه داشت و هر موقع که مطالبی اظهار میکرد اگر کسی میخواست در آن باره مناقشه نماید فوراً نصّی در همان خصوص از الواح یافته نشان میداد و این دلیل انس و احاطه بسیار و تمسّک شدیدش به آیات بود. دفعهئی بنده او را در اتاق خودش دیدم که مشغول ن